Nederland

Cold turkey

Het is een van mijn missies om creativiteit en innovatie in onze praktijk te stimuleren. Maar creativiteit heeft vele vijanden. Bijvoorbeeld al die methoden, technieken, gewoonten en gebruiken die twintig of dertig jaar geleden misschien een zinvol doel hadden, maar ons nu alleen nog maar beperken en onze vrijheid en onze creativiteit belemmeren. Dingen waar we aan gewend zijn geraakt, waar we in zijn gaan geloven, die we verwarren met ons echte werk of zelfs verafgoden als heilige doelen op zich. Ze verslinden kostbare energie en scheppen kunstmatige barrières die vernieuwing in de weg staan. Deze vijanden moeten onschadelijk worden gemaakt. Ik verklaar dus de oorlog aan:

E-mail –Verving in de jaren tachtig het interne memo en de ansichtkaart. Liep al snel uit de hand. E-mail was te gemakkelijk. De postvakjes werden leger, maar de inbox steeds voller. En in het afschuiftijdperk van de afgelopen tien jaar werd e-mail steeds vaker een instrument om de schijn van activiteit te wekken, problemen bij een ander neer te leggen, dossiers op te bouwen en onszelf in te dekken. Tegenwoordig zijn 100 mailtjes per dag heel gewoon en zijn we zo’n 25% van ons productieve leven bezig met het componeren, beantwoorden, weggooien en archiveren van onzin. Wat een tijdverspilling. Jonge mensen hebben dat door; zij gebruiken alleen social en mailen helemaal niet meer, alleen nog als het moet, met oude verslaafden zoals wij.

Powerpoint – Verving midden jaren negentig de klassieke dia’s en transparantjes. Opeens hadden we kleur op het scherm en bewegende plaatjes. Maar wat ooit vrijheid gaf, is nu tot dwangbuis verworden, een dwangbuis van bullets en prefab plaatjes waar we in een geconditioneerde reflex zelf meteen naar grijpen als we een verhaal moeten vertellen. Waarbij we ons uiteraard weer niet kunnen beheersen. Dus maken we slide packs van 100 bij elkaar gejatte pagina’s, kliederen we die vol met onbegrijpelijk ingewikkelde plaatjes en veel te veel bullets points in veel te kleine lettertypen. En dan gaan we dat monotoon voorlezen voor een publiek dat bij slide 2 de draad kwijt en bij slide 4 in slaap gevallen is.

KPI’s – Meten is weten, dat vonden we een briljante gedachte in de jaren negentig, en we omarmden de balanced score card met zijn key performance indicators. De balanced score card maakte duidelijk dat het niet alleen om de centen ging maar ook om mensen, processen en technologie, en KPI’s waren die drie of vier variabelen die je echt wilde meten en waar je vervolgens op ging sturen. Drie of vier, niet meer, vandaar “key”. Dat werkte goed. Maar die arme KPI’s, wat is er van ze geworden. De drie of vier KPI’s van twintig jaar geleden zijn uitgegroeid tot een waar leger van tientallen, zo niet honderden mini-doelstellinkjes die de schijn van beheersing wekken en heel veel tijd kosten maar waar niemand meer naar kijkt, laat staan op stuurt.

Dus weg ermee. We moeten weer sociaal worden, verhalen vertellen bij een kampvuur en durven loslaten. Natuurlijk kunnen we ook proberen te minderen en alleen nog maar belangrijke dingen mailen, korte pakkende presentaties maken en drie of vier KPI’s gebruiken. Maar dan moeten we matigen en afbouwen en onszelf voortdurend beheersen en dat is net als met de roker die terug wil van twee pakjes naar twee sigaretten per dag: kansloos. Er is maar één manier om de vijand een halt toe te roepen en dat is hem met wortel en tak uit te roeien – cold turkey.

Dit blog behoort tot de reeks artikelen voor De Nieuwe Wereld, thema Innovatie. De Nieuwe Wereld is een initiatief van Het Financieele Dagblad en BNR Nieuwsradio dat mede mogelijk gemaakt wordt door KPMG. Lees meer over De Nieuwe Wereld.

  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • LinkedIn

Plaats een Reactie




Uw email addres zal niet openbaar gemaakt worden.