Nederland

Innoveer door te dromen en te blijven proberen

Het concept bestaat al enige tijd maar onlangs kwam ik voor het eerst in aanraking met de Marshmallow Challenge, naar het idee van Peter Skillan. Teams van vier man sterk ontvangen 20 stokjes spaghetti, 90 centimeter plakband, 90 centimeter touw, 1 marshmallow en 18 minuten met maar één doel: maak met de gegeven materialen een zo hoog mogelijke constructie met de marshmallow bovenop. Het levert hilarische taferelen op met als resultaat torens van 30 centimeter tot helemaal niets.

Professor Tom Wujec heeft het concept inmiddels ruim honderd keer uitgevoerd met bijzondere uitkomsten. Net afgestudeerde business school studenten realiseren verreweg de laagste torens en kleuters weten de allerhoogste torens te bouwen. Een duidelijk onderscheid tussen beide groepen is dat business studenten de toren vanaf de eerste minuut met één allesomvattend plan proberen te bouwen. Dat is hen, en ons, met de paplepel ingegoten. Kleuters daarentegen proberen maar wat uit, breken links en rechts een stokje spaghetti maar doen daardoor ervaring op met wat bijvoorbeeld het gewicht van de marshmallow is. Door deze prototypeachtige aanpak realiseren kleuters niet altijd de mooiste toren, maar dat is ook niet het doel. Wel weten ze hierdoor het echte doel te realiseren: de marshmallow zo hoog mogelijk krijgen.

Meer recentelijk sprak ik met een blinde Engelsman. Hij solliciteerde in zijn twintigerjaren (inmiddels is hij 50+) als piloot bij de luchtmacht. Onderdeel van de sollicitatie was een medische keuring waaruit bleek dat hij door een genetische afwijking binnen vijf jaar blind zou zijn. Een baan als piloot zat er niet in. Zijn zicht werd steeds slechter en door zijn blindheid ging hij als een depressieve man door het leven. Tot zijn veertigste; het moment dat hij een gesprek had met zijn broer die ook blind was geworden als gevolg van dezelfde genetische afwijking. Die broer ondernam nog van alles terwijl hijzelf alleen dacht in beperkingen en niet meer durfde te dromen.

Na de spreekwoordelijke schop onder zijn kont begon hij te dromen. Waarom zou ik niet meer kunnen vliegen? Hij redeneerde vanaf dat moment niet langer vanuit zijn beperking, maar vanuit mogelijkheden. Om te vliegen heb je instrumenten nodig, maar die zijn visueel ingesteld. Hoe zou het mogelijk zijn om mijn gehoor daarvoor in te zetten? Doordat hij dit aanpakte was hij impliciet aan het innoveren. Het was namelijk een totaal nieuw concept, vliegen op gehoor. Er werd een systeem ontwikkeld dat het voor hem mogelijk heeft gemaakt van Engeland naar Australië te vliegen.

Of je nu een net afgestudeerde business school student, een kleuter of een blinde man bent, deze twee ervaringen wijzen er voor mij op dat je voor innovatie moet blijven dromen. Dat je beperkingen helemaal moet loslaten en vooral maar moet proberen. Breek eens een stokje. Organisaties zouden ook meer op een dergelijke manier moeten kijken naar innovatie. Laat medewerkers vrij om te innoveren, geef daar expliciet tijd voor. Laat ze proberen en vraag vooral niet om een strakke business case. Dan zal de toren nooit hoger dan 0 centimeter worden. En wordt hij dat wel, dan stort hij vast in als de marshmallow erop wordt gezet.

Dit blog behoort tot de reeks artikelen voor De Nieuwe Wereld, thema Innovatie. De Nieuwe Wereld is een initiatief van Het Financieele Dagblad en BNR Nieuwsradio dat mede mogelijk gemaakt wordt door KPMG. Lees meer over De Nieuwe Wereld.

  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • LinkedIn

Plaats een Reactie




Uw email addres zal niet openbaar gemaakt worden.